Kolekcja sztuki

Zainauguroweana przez Luisę i Alessandro Bargiacchi obrazem Battistero z 1991 roku Silvio Loffredo, kolekcja wzbogaciła się z czasem o liczne ważne dzieła współczesnych artystów, w tym La Venere nera Fernando Farulli, jeden z bardziej znaczących obrazów włoskiej Nowej-Rzeczowości, niektóre dzieła Lucio Venna, artysty Drugiego Futuryzmu i Piero Leddi, który pracował pod znakiem mediolańskiego egzystencjalismu lat 60.

Kolekcja wzbogaciła się następnie o kilka obrazów Arturo Carmassi, głównej postaci europejskiego informelu (sztuki nieformalnej) po II wojnie światowej, Grande composizione arancio e blu z 1951 roku i inne prace, które powstały w kolejnych okresach, w tym Verso settentrione z 1992 i Ananke z 1996 roku. W tej abstrakcjonistycznej linii, swoje miejsce w kolekcji znalazły płótna Giulio Turcato, ze wspaniałym Superficie lunare z lat 60. i Antonio Corpora, poprzez prawdziwe arcydzieło Vele e gabbiani dell'isola d'amore z 1973 roku oraz wyszukane kartony łączące różne formy lub dziedziny przekazu z lat 1961/62.

Lata 60. charakteryzują niektóre dzieła artystów grupy Forma 1: Bellosguardo Piero Dorazio z 1964 roku i La storia dei brevi z 1966 roku autorstwa Achille Perilli.

Częścią zbioru są również artyści abstrakcyjni, między innymi Gerardo Rueda, wybitna postać hiszpańskiego informelu lat 50. anni, Chińczyk Hsiao Chin, jeden z pierwszych artystów, który połączył orientalną tradycję znaków z zachodnim gestem malarskim, aż do wyrafinowanego początku sześciu akwafort z klasycznym cięciem Lucio Fontana. I dodatkowo, dzieła Artystów z Piazza del Popolo: Schifano wielka Palma i Futurismo rivisitato, płótna z początku lat 60.; Tano Festa - kilka cennych obrazów z początku lat 60. i Paesaggio z 1971 roku.

A ponadto kilka obrazów Aldo Mondino, collage z 1964 roku Tricolore, znane płótno z lat 60., I Ton Collage of art oraz ironiczny autoportret z 1989 roku - Mon Dine. Na uwagę zasługuje również zbiór znanych rysunków i niewielkich rzeźb Mauro Staccioli, który, razem z Hidetoshi Nagasawa (włoskim artystą, Włochem z wyboru) i Giuseppe Spagnulo, również obecnych w kolekcji, reprezentuje jeden z ważniejszych momentów włoskiej rzeźby lat 60. Punktem kulminacyjnym kolekcji jest duży obraz namalowany i intarsjowany przez Joe Tilsona, jednego z czołowych przedstawicieli brytyjskiego pop-artu - Proscimeni for Demeter z 1982 roku.

Obok tego corpus znajduje się obraz o cechach klasycznej abstrakcji autorstwa Luigi Veronesi, napięcia chromatyczne Giulia Napoleone, pełne gorzkiej ironii rzeźbo-obrazy Godwina Ekharda, austriackiego artysty, którego ukształtowała szkoła Kokoscha, post-informalne malarstwo Mauro Betti, Noriaki Takahashi i Angelo Borgese, wyszukane obrazy tradycji surrealistycznej Cesare Paolantonio, a także te, wywodzące się z kierunku pop, autorstwa Gianni Dorigo.